Kağıt, Kalem ve Biraz da Dijital Hayaller

Bazen masanın başına oturuyorum; önümde dümdüz, bomboş bir kağıt, elimde de bir tane kalem oluyor. O an odadaki bütün o sesler, gürültüler sanki bir anda sessize alınıyor. Kağıdın parmaklarıma değen o pütürlü dokusu, kalemin kağıt üzerinde çıkardığı o hafif hışırtı... İnsan bazen gerçekten sadece bir şeyler üretmek, tamamen kendi ellerinden çıkan, kendine ait bir iz bırakmak istiyor dünyada. Ama tabii, şimdi yalan söylemeyeyim; bugünlerde bu "bana ait" olma hissi bayağı bir değişti.

Çünkü etrafımız artık sadece defterlerden, kalemlerden ibaret değil ki. Yapay zeka hayatımıza öyle bir yerleşti ki, bazen insan "Acaba her şeyi o mu düşünecek bizim yerimize?" diye düşünmeden edemiyor. Ama ben biraz daha farklı bakıyorum duruma. Bana göre yapay zeka, o kömür kalemle uğraşa uğraşa çizdiğim bir portreye vuran güzel bir ışık gibi bir şey. Resmi çizen, emek veren yine benim; ama o ışık sayesinde detaylar çok daha net ortaya çıkıyor.

Özellikle bu okulun olduğu zamanlarda, ve her şeyin deli gibi hızlı akıp gittiği şu günlerde teknolojiyi yardımcı bir el olarak kullanmak cidden büyük rahatlık. Oturup bir yazı taslağı hazırlarken ya da zor bir sorunun altından kalkmaya çalışırken AI bize sadece yolun başını, iskeletini gösteriyor. Ama o iskelete canı, ruhu veren biziz. O satırların arasına sıkıştırdığımız küçücük bir anımız, yaptığımız o minik hata ya da en büyük hayallerimiz var ya; işte yapay zekanın ne yaparsa yapsın asla taklit edemeyeceği şey tam olarak bu.

Zaten yaratıcılık dediğin şey tıpkı bir kas gibi; gelişmesi için bazen rutini bozmak, bazen de yepyeni şeyler denemek gerekiyor. Ben mesela bir yandan kanvas tabloların başına geçip boyaların arasında kafamı dağıtırken, bir yandan da dijital dünyada "Bunu daha güzel nasıl yapabilirim?" diye kurcalamayı seviyorum. Çünkü adım gibi biliyorum ki, ne kadar gelişmiş olursa olsun hiçbir algoritma benim o kalemi kağıda bastırırken içimde hissettiğim heyecanı ya da sınavda o kelimeyi kafamda nasıl kodladığımı tam olarak hissedemez.

Sonuçta teknoloji alt tarafı bir megafon; sesimizi biraz daha geniş bir kitleye ulaştırmaya yarıyor. Ama o megafona konuştuğumuzda ne söyleyeceğimiz, o cümlenin hangi tonda döküleceği tamamen bize kalmış. Kendi iç sesimizi, samimiyetimizi ve ürettiğimiz şeyin ruhunu koruduğumuz sürece bu dijital dünya, hayallerimizi boyayıp durduğumuz devasa bir tuvalden ibaret.